ماهیچههای کِرمی پا (انگلیسی: Lumbricals of the foot) چهار ماهیچه اسکلتی کوچک هستند که خم کردن مفاصل کفپایی ـ بند انگشتی، و بازکردن بندهای دیستال را بر عهده دارند.
| ماهیچههای کرمی پا | |
|---|---|
خاستگاه آنها زردپیهای ماهیچه های دراز انگشتان پا و پیوندگاه آنها زردپیهای اکستانسور ۴ انگشت جانبی پا است. عصبگیری آنها از عصب کفپایی درونی و بیرونی است. | |
ماهیچه چهارگوش کف پا یا عضله مربعی کفپایی (انگلیسی: Quadratus plantae muscle) ماهیچهای است که به خم شدن انگشتان پا کمک میکند.
| ماهیچه چهارگوش کف پا | |
|---|---|
خاستگاه آن پاشنه و نیام کفپابی (plantar fascia) و پیوندگاه آن زردپیهای (تاندونهای) ماهیچه دراز خمکننده انگشتان پا است. عصبگیری آن نیز از عصب کفپایی جانبی (lateral planter) است. | |
نیام کفپایی یا فاشیای پلانتار (به انگلیسی: Plantar fascia) یک بافت همبند بلند و ضخیم است که درست زیر پوست کف پا قرار گرفتهاست. این این رباط از پاشنه پا به زیر پنجه پا کشیده شده و موجب قوس کف پا میشود.
| نیام کفپایی | |
|---|---|
 | |
یک سر این رباط به سطح زیرین استخوان پاشنه (کالکانه) در محلی که به آن تکمه (توبرکل) پاشنه میگویند متصل شده و سر دیگر آن پهن شده و به بند تهانگشتی (یا پرگزیمال، اولین بند انگشت است که به کف پا متصل میشود) تمامی انگشتان پا متصل میشود. جنس نیام کفپایی عمدتاً از رشتههای کلاژن است. این نیام در جوانها به زردپی آشیل اتصال دارد ولی این اتصال در سنین بالاتر کم میشود.
با بالا بردن انگشتان پا (دورسیفلکس کردن) نیام کفپایی تحت کشش قرار گرفته و سفت میشود. در این حال اگر زردپی آشیل هم تحت کشش قرار گیرد کشش روی بیشتر میشود و همین سازوکار است که اساس درمان فیزیوتراپی توسط تحت کشش قرار دادن زردپی آشیل را تشکیل میدهد.
اتصال نیام کفپایی به دو انتهای کف پا موجب تشکیل قوس کف پا میشود. در واقع نیام کفپایی مانند زه یک کمان است که خود کمان (در اینجا استخوانهای کف پا) را خم میکند. بدین طریق هم کمان (استخوانهای کف پا) و هم زه (نیام کفپایی) تحت کشش قرار میگیرند. این خاصیت نیام کفپایی بر روی پویایی راه رفتن تأثیر فراوانی دارد. در حین راه رفتن وقتی کف پا بر روی زمین نیست کشش نیام کم بوده و قوس کف پا زیاد است و وقتی کف پا به زمین میرسد به علت فشاری که زمین از دو طرف به استخوانهای پاشنه و پنجه پا وارد میکند (دو سر کمان) قوس کف پا کم شده و در عوض نیام کفپایی (زه) تحت کشش قرار گرفته و سفت میشود.
در مرحله بعدی راه رفتن وقتی فرد شروع به برداشتن کف پا از زمین میکند به علت کشش نیام کفپایی قوس کف پا مجدداً برقرار میشود. این حالت کششی و فنری که در نیام کفپایی وجود دارد موجب میشود تا در حین زمین گذاشتن پا انرژی در فنر (نیام کفپایی) ذخیره شده و با برداشتن پا انرژی مجدداً به پا برگردد. بدین طریق بدن انسان راهی پیدا کردهاست تا بتواند مقداری از انرژی راه رفتن را ذخیره کرده و کارایی راه رفتن را بیشتر کند. با بالا آوردن انگشتان پا نیام کفپایی تحت کشش قرار گرفته و قوس کف پا بیشتر میشود.
در مراحل ابتدایی التهاب میتوان از استراحت، کمپرس یخ، کفش مناسب و کشش ملایم عضلات کف پا و خلف ساق برای کاهش التهاب و درد بهره برد. جهت پیشگیری نیز حفظ وزن ایده آل، استفاده از کفش مناسب و نرمش و ماساژ عضلات پا و ساق بسیار مفید هستند.
وقتی انگشتان پا به پشت بالا برده میشوند (دورسی فلکشن) نیام کفپایی تحت کشش قرار گرفته و قوس کف پا زیاد میشود. این فرایند در چرخه راه رفتن درست در زمانی انجام میشود که فرد در حین بلند کردن پای خود از زمین است. در حین راه رفتن درست در لحظهای که فرد میخواهد پایش را از زمین بلند کند انگشتان پایی خود را به پشت میبرد. این سازوکار در روند کم و زیاد شدن قوس کف پا در حین راه رفتن و در نتیجه ذخیره انرژی کمک میکند.
خار پاشنه (به انگلیسی: calcaneal spur) یا خار زیرین پاشنه یکی از ریشههای برجسته دردهای پیرامون پاشنه است خود این خار در حالت سرشتی، به گونه برجستگی استخوانی کوچکی درمحل چسبندگی آرنگ کف پا Plantar Fascia به استخوان پاشنه هست. در پی کوشندگی بسیار و راهپیمایی دراز و نیز در کسان فربه با پدید آوردن تب وتاب آرنگ کف پا، این خار برانگیخته شده و با رسوب کلسیم برجستگی بیشتری یافته ودردناک میگردد. این خار در عکسبرداری پرتو ایکس از پاشنه به روشنی آشکار میگردد. خار پشتی پاشنه در بخش پشت پاشنه و در جای چسبیدن تاندون آشیل پدید میآید و با اینکه کمتر از خار زیرین دیده میشود ولی در پی فشارهای پدید آمده و پیاده روی دراز و نیز در برخی بیماریها دردناک میگردد.
نشانهها بیماری به گونه درد زیر پاشنه پا در آغاز راه رفتن، بهویژه درد هاونگاهی(صبحگاهی) رخ میدهد. خم کردن پا به بالا Dorsiflexion درد را افزایش میدهد
آبلهمیمون (انگلیسی: Monkeypox) یک بیماری عفونی واگیرا ناشی از ویروس آبلهمیمون است که میتواند در برخی از جانوران و نیز انسان ایجاد شود.[۱] نشانههای آن با تب، سردرد، دردهای ماهیچهای، لنفادنوپاتی و احساس خستگی آغاز میشود.[۲] به دنبال آن دانههایی ایجاد میشوند که تاولها و پوستهها را روی آن ایجاد میکند.[۲] زمان قرار گرفتن در معرض تا شروع نشانهها حدود ۱۰ روز است.[۲] مدت زمان نشانههای بیماری معمولاً دو تا چهار هفته است.[۲]
| آبلهمیمون | |
|---|---|
 | |
جوشهای آبلهمیمون آبلهمیمون ممکن است از دست زدن به گوشت شکار، نیش یا خراش جانوران، مایعات بدن، اشیاء آلوده یا تماس نزدیک با فرد آلوده منتقل شود.[۳] این ویروس بهطور معمول در بین جوندگان خاص در آفریقا گردش میکند.[۳] تشخیص ضایعه را میتوان با آزمایش دیانای ویروس تأیید کرد.[۴] این بیماری میتواند شبیه آبلهمرغان باشد.[۵] واکسن آبله میتواند با ۸۵ درصد اثربخشی از عفونت جلوگیری کند.[۶][۷] در سال ۲۰۱۹، واکسن Jynneos برای مقابله با آبلهمیمون برای بزرگسالان در ایالات متحده تأیید شد.[۸] استاندارد کنونی برای درمان، تکوویریمات است، یک آنتیویروس که بهطور خاص برای درمان عفونتهای ارتوپوکسویروس، ویروسهایی مانند آبله و آبلهمیمون در نظر گرفته شدهاست. این دارو برای درمان آبلهمیمون در اتحادیه اروپا و ایالات متحده تأیید شدهاست. سیدوفوویر یا برینسیدوفوویر نیز ممکن است مفید باشد.[۹][۱۰] در آفریقا، گزارشهای مربوط به خطر مرگ، در صورت عدم درمان، به ۱۰ تا ۱۱ درصد در دسته آبلهمیمونهای آفریقای مرکزی میرسد.[۱۱][۱۲] آبله میمون نخستین بار در سال ۱۹۵۸ در بین میمونهای آزمایشگاهی در کپنهاگ دانمارک شناسایی شد.[۱۳] نخستین مورد در انسان در سال ۱۹۷۰ در جمهوری دموکراتیک کنگو یافت شد.[۱۳] شیوع بیماری در ایالات متحده در سال ۲۰۰۳ در فروشگاه حیوانات خانگی که در آن جوندگان وارداتی از غنا فروخته میشد، ردیابی شد[۱۴] شیوع آبلهمیمون در ۲۰۲۲ نشاندهندهٔ اولین شیوع انتقال گستردهٔ جامعه در خارج از آفریقا است که در مه ۲۰۲۲ در بریتانیا آغاز شد و موارد بعدی در اروپا، آمریکای شمالی و استرالیا تأیید شد.[۱۵] هر فردی که در معرض ویروس آبلهمیمون قرار بگیرد، میتواند به این بیماری مبتلا شود. هرچند رابطه جنسی یکی از راههای ابتلا است، اما این بیماری به عنوان یک عفونت مقاربتی شناخته نمیشود.[۱۶]
| |
